KOLANÊN TENG

destên min di berîka min de

bi hestên koçber

gavên westiyayî

ramanên tevlihev bûyî

xeyalên mişext bûyî

awirên sar û stûxwar

û bi serî yê gêj

ber bi hesreta xwe ve

dipekim

li nav kolanên teng

li zaroktiya gundê şewitî

bîranînên windabûyî

çavgirtoneka şevên asîmana sayî

li leyîstika kapê ên hevalên dilşad

qîtê zozanên rengîn

kilamên dengbêjên civatan

çîrokên dapîra xwe ya zarxweş

xweşsohbeta mêvanên qedirbilind

û li bêriya hezkiriyên xwe ên rûken

digerim

lambayên kolanên teng

di kortika çavên min de melûl melûl

dibiriqin

lavayên parsekên kincdirî

kulek û piştxûzên ken jibîrkirî

kor û lal ên dinya lê tarî bûyîn

xizan û perîşanên malwêran

di ber awirên min yên şil re

diherikin

xaniyên rûxandî û kavilbûyî

ji kezebê dinalin

barebara firoşerên seyar

perdeya guhên min diçirînin

qêrîn û gazincên dînan

li kolanên bêhnteng deng vedidin

rondikên janêşê ji çavên kelogirî

diniqutin

bêhn li min diçikê

dilê hejar

li nav endîşe û tirsa xopan

diperpitê

rengê gula arezûyên şêrîn

diçilmisê

di gewriya keserên xwe de

gêj dibim

pêlên bê serçavên min

mizdidê

serma payîzê

ketiye qolincên daxwazan

diqefilim û can li min dilerizê

li eniya qedera qurmiçî reşeşîn

tê girêdan

felekê ronahiya rojên xweş û geş

ji min dizîn

û xemkêşiya salên reştarî

di hinavên peritî de bi cîhkirin

min

bi çokên ji qidûm ketî

pişta xwe sparte dîwarê hesretê

û ketim xewa şevên bargiran

Xizan Șîlan

Stockholm